Nowoprzybyły był mężczyzną w średnim wieku, o lekko zaokrąglonej sylwetce i nieco łysiejącej głowie. Być może biegł w pośpiechu, bo jego głowa była cała w pocie.

Du Lin najwyraźniej znała tego człowieka i szybko go powitała:
– Bracie Cheng, co się stało?

Krępy mężczyzna, znany jako brat Cheng, nie fatygował się nawet, by otrzeć pot z czoła, tylko szybko pociągnął Du Lin, by pokazać jej azalię, którą trzymał w ramionach.
– Pamiętasz tę azalię, którą kupiłem ostatnim razem, prawda?

Du Lin skinęła głową. Pełna nazwa azalii, którą trzymał brat Cheng, brzmiała Azalea ‘Belgian’ – była to odmiana hybrydowa, bardzo poszukiwana na rynku kwiatowym ze względu na swoje duże, efektowne kwiaty oraz zdolność do całorocznego kwitnienia. Istniały różne odmiany belgijskich azalii, w zależności od koloru kwiatów. Doniczka, którą kupił brat Cheng, nosiła nazwę ‘Racehorse’. Kwiaty tej odmiany zazwyczaj były białe, z intensywnie różowym brzegiem i sporadycznymi czerwonymi plamkami rozchodzącymi się ku środkowi płatków – wyglądały naprawdę pięknie.

– Co się dzieje? – zapytała Du Lin.

Brat Cheng ostrożnie postawił kwiaty na stole i z przejęciem powiedział:
– Nie wiem co się stało, ale płatki zaczęły strasznie opadać. Spójrz, zakwitła dopiero kilka dni temu, a już prawie wszystko zwiędło.

Brat Cheng był w tym tygodniu w delegacji, a zanim wyjechał, kwiaty były w świetnym stanie. Kiedy dziś wrócił – wyglądały jakby przeszły burzę. W domu nikt nie wiedział, co się mogło stać, więc Cheng wziął kwiaty i pognał do Du Lin.

Po wysłuchaniu jego relacji i lekkim uciśnięciu ziemi w doniczce, Du Lin miała już pewne podejrzenia. Powodów opadania kwiatów u belgijskich azalii nie było wiele. Odwróciła głowę w stronę Lu Lingxi i przywołała go:
– Xiao Xi, podejdź, zobacz i powiedz, co się stało.

Lu Lingxi, już w chwili wejścia brata Chenga, spojrzał na azalię za pomocą panelu. Gdy tylko Du Lin go zawołała, podszedł szybko, a za nim Yi Hang. Azalia wyglądała na pierwszy rzut oka całkiem dobrze – trochę mniej kwiatów, jakby okres kwitnienia dobiegał końca. Na białym panelu trójwymiarowa azalia obracała się powoli, pokazując system korzeniowy i kwitnącą roślinę. Lu Lingxi zerknął na potrzeby rośliny, po czym delikatnie zapytał brata Chenga:
– Czy pańska rodzina nie postawiła tej doniczki obok talerza z owocami?

Brat Cheng spojrzał na niego zdumiony:
– Skąd ty to wiesz, młody człowieku? Kwiat był taki piękny, że żona postawiła go na stoliku kawowym, obok kilku pater z owocami – mówiła, że razem wygląda to uroczo.

Zanim brat Cheng skończył, Du Lin westchnęła bezradnie:
– Przecież mówiłam – nie wolno stawiać azalii w fazie kwitnienia obok owoców. Dojrzałe owoce wydzielają etylen, który powoduje opadanie płatków i skraca czas kwitnienia.

– Ach, zapomniałem – zawołał Cheng i uderzył się w czoło.

– Nic więcej jej nie dolega? – zapytał z troską, patrząc na Lu Lingxi.

Ten pokręcił głową. Panel nie wykazywał innych nieprawidłowości w doniczce.

Brat Cheng odetchnął z ulgą i mocno poklepał Lu Lingxi po ramieniu:
– Nieźle, młody człowieku!

Lu Lingxi uśmiechnął się nieśmiało, a Du Lin patrzyła na niego z jeszcze większą satysfakcją. Nie spodziewała się, że Lu Lingxi będzie miał taką wiedzę. Gdy podpisywali umowę, Du Lin z własnej inicjatywy zrezygnowała z okresu próbnego, a pensja, jaką mu zaproponowała, była bardzo hojna.

– Xiao Xi, możesz zacząć jutro?

Lu Lingxi zawahał się przez chwilę, po czym zdecydowanie kiwnął głową.

– Świetnie, jutro rano robimy przekazanie. Przez jakiś czas nie będę mogła często tu być. Sklepik jest w twoich rękach. Dzwoń, jeśli czegoś nie będziesz wiedział.

– Dobrze.

Po ustaleniu godziny przekazania sklepu następnego dnia, Lu Lingxi przypomniał sobie, że musi pójść do księgarni po kilka książek, więc nie został już dłużej w sklepie. Yi Hang był pod ogromnym wrażeniem jego wiedzy i przez całą drogę co chwilę szturchał go łokciem:
– Ej, Lao San, kiedy ty się tego wszystkiego nauczyłeś? Czemu ja nie wiedziałem, że znasz się na kwiatach i roślinach?

Lu Lingxi poczuł lekkie wyrzuty sumienia i tylko się uśmiechnął, nie odpowiadając.

Yi Hang próbował jeszcze kilka razy, ale gdy nie uzyskał żadnej odpowiedzi, szybko zmienił temat.
– Hej, zastanawiałeś się, co zrobisz ze swoją pierwszą wypłatą?

Lu Lingxi na chwilę się zamyślił; w jego głowie pojawił się obraz Wang Shuxiu. Zastanawiał się, co mogłoby ją ucieszyć – biżuteria, perły, a może ubrania?

– O czym tak rozmyślasz?

– Myślę, żeby kupić mamie prezent, jak dostanę wypłatę.

Yi Hang podrapał się po głowie i zarzucił ramię na ramiona Lu Lingxi:
– No proszę, Lao San to mądry chłopak. Twój starszy brat może wreszcie spać spokojnie.

Lu Lingxi: „……”

Od „Małego Ogrodu” do księgarni nie było daleko. Nie wsiedli do autobusu, tylko poszli pieszo. Yi Hang pamiętał o amnezji Lu Lingxi i na każdym skrzyżowaniu wskazywał mu drogę kilkukrotnie, nazywając to „utrwalaniem pamięci”. Okolica, po której się poruszali, należała do śródmieścia Fengcheng – była tętniąca życiem i pełna ludzi wracających z pracy.

Stojąc razem na poboczu, czekając na zielone światło, Yi Hang nagle wskazał na stojące obok auto i krzyknął:
– O cholera, patrz jaki wóz! Najnowszy model Jaguara!

Lu Lingxi aż się wzdrygnął od jego reakcji i spojrzał w wskazanym kierunku – na ulicy stał czarny samochód, również czekający na zielone światło.

Yi Hang aż ślinił się z zazdrości, wpatrując się w auto. Lu Lingxi kątem oka dostrzegł tablicę rejestracyjną – samochód był z Zhongjing.

W środku Jaguara Yan Yue siedział bez wyrazu na twarzy, trzymając kierownicę. Jego smukły palec wskazujący rytmicznie stukał w kierownicę – gest ten zdradzał lekką niecierpliwość. Na siedzeniu obok ekran srebrno-białego telefonu delikatnie się świecił, sygnalizując trwającą rozmowę.

– Ah Yue, słuchasz mnie?

– Jak możesz być taki obojętny wobec Xiao Ya? To przecież twoja siostra. Kamerdyner mówił, że nawet nie chciałeś się z nią zobaczyć. Wiesz, jak bardzo ją to zabolało?

– Tak się ucieszyła, kiedy wróciłeś do Chin, a ty co zrobiłeś?

– Ah Yue, nadal jesteś zły na mamę? Nadal mi nie wybaczyłeś?

– To twój ojciec mnie pierwszy skrzywdził, czy naprawdę nie mogłam szukać własnego szczęścia?

Kobiecy głos w telefonie mówił nieustannie, powtarzając te same zdania. Yan Yue z trudem powstrzymywał się, żeby nie wyrzucić telefonu przez okno. Czekał, aż matka po drugiej stronie się rozłączy. Kiedy światło zmieniło się na zielone i ruch ruszył, z jego twarzy zniknęło napięcie. Spojrzał obojętnie przez szybę i odjechał z miejsca.

Lu Lingxi nie zwrócił większej uwagi na Jaguara – jego myśli krążyły wokół tego, jak powiedzieć Wang Shuxiu o nowej pracy.

– Rusz się, zielone!

Na ten okrzyk Lu Lingxi oprzytomniał i spojrzał na wielki szyld księgarni po drugiej stronie ulicy, odkładając swoje rozważania na później.

W księgarni kupił kilka książek – głównie o uprawie roślin i rolnictwie. Yi Hang snuł się za nim znudzony, nie rozumiejąc, co takiego fascynującego jest w tych książkach.

Tego wieczoru Lu Lingxi z wielkim zainteresowaniem czytał książkę o uprawie warzyw. Jeden z rozdziałów poświęcony był pomidorom – ich sadzeniu i pielęgnacji. Według książki, pomidory sieje się wiosną lub latem. Na wiosnę trzeba by czekać do następnego roku, ale lato nadawało się idealnie. W książce wspomniano również o potrzebie dezynfekcji nasion przed siewem. Lu Lingxi spojrzał na trzymane w dłoni nasiona – nie znał się na ich jakości, ale były nagrodą za ulepszenie panelu, więc raczej nie były złe. Postanowił pominąć dezynfekcję.

Po dokładnym przestudiowaniu instrukcji zasiewu, podłączył wąż z kuchni i dokładnie podlał ziemię w ogrodzie, aż stała się całkowicie wilgotna. Wcześniej, razem z Yi Hangiem, przekopali już glebę, usuwając chwasty. Lu Lingxi rozsiał nasiona równomiernie, a potem delikatnie przykrył je warstwą ziemi odżywczej – dokładnie tak, jak napisano w książce.

Gdy wszystko było gotowe, wziął szybki prysznic i wyszedł na balkon. Usiadł z nogami zwisającymi za balustradą, z zadowoleniem patrząc na swoje dzieło. Zastanawiał się, kiedy nasiona wykiełkują, kiedy zakwitną, kiedy dojrzeją. Czy pomidory będą smaczne? Uśmiechnął się lekko na myśl o drobnych kiełkach, które codziennie będą rosły, a potem przekształcały się w zielone owoce, które z czasem staną się czerwone, dojrzewające ciężko na łodygach.

Pierwszy raz od wyjścia ze szpitala, Lu Lingxi nie mógł zasnąć. Leżał podekscytowany, przewracając się z boku na bok. Myślał tylko o dużych, czerwonych pomidorach. Nie mógł się doczekać poranka, by sprawdzić, czy coś już wykiełkowało.

Tej samej nocy również Yan Yue nie spał.

W przeciwieństwie do Lu Lingxi, który nie mógł zasnąć z ekscytacji, Yan Yue cierpiał na chroniczną bezsenność. O drugiej w nocy otworzył okno, wychylił się i zapalił papierosa. Nie pamiętał już, ile razy zdarzyło mu się nie móc zasnąć i po prostu czekać na świt. Ye Kang twierdził, że to problem psychiczny i trzeba się z tym samemu uporać. Yan Yue nie komentował diagnozy, ale podświadomie się z nią zgadzał – w końcu pozwalał, by Ye Kang, pół-amatorski psycholog, leczył go przez lata.

Yan Yue nadal pamiętał swoją pierwszą bezsenną noc, gdy miał sześć lat. Tego dnia jego rodzice wyprowadzili się z rezydencji rodziny Yan, zostawiając go samego z kamerdynerem i kilkoma służącymi. Choć rodzice już wcześniej żyli osobno, a ich wspólne życie było tylko pozorem, tamtej nocy, patrząc na pusty dom, Yan Yue poczuł się całkowicie porzucony. Nie spał przez całą noc – siedział w salonie z poduszką w ramionach, aż do świtu, czym przeraził kamerdynera, który wstał wcześnie rano.

Od tamtej pory bezsenność tylko się pogłębiała. Wędrował nocami po posiadłości Yan, a dopiero gdy był wyczerpany, wracał do swojego pokoju. Trwało to przez lata, aż w końcu nauczył się kontrolować swoje zachowanie.

Kamerdyner był jedyną osobą w całej rodzinie Yan, która znała prawdę o jego bezsenności. Na początku myślał, że Yan Yue boi się ciemności i zapalał wszystkie światła w domu na noc. Potem, gdy zrozumiał, że chodzi o bezsenność, zaczął gasić wszystkie światła zaraz po zmroku. Po kilku latach wszyscy służący w rezydencji Yan przywykli do tego, by kłaść się spać, gdy tylko zrobi się ciemno. Nawet gdy Yan Yue wyjechał za granicę, ten zwyczaj nie uległ zmianie.